กระดานสนทนาปิงฟ้าวิลันดา

มุมเล็กๆ สำหรับหญิงรักหญิงบนโลกอินเตอร์เนต
 
Pingfaนิยายบ้านPortalCalendarช่วยเหลือค้นหาเข้าสู่ระบบ(Log in)สมัครสมาชิก(Register)
นักเขียนท่านใดอยากจะโพสต์นิยายแยกเป็นเรื่องๆ สามารถแจ้งความประสงค์ไว้ที่บอร์ด แอดมินจะสร้าง Blog นิยายเรื่องนั้นๆ ให้ค่ะ

Share | 
 

 ไม่เอาหรอกค่า กลัวเหงา

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
mojo
สวยซะให้เข็ด
avatar


12012010
ตั้งหัวข้อไม่เอาหรอกค่า กลัวเหงา

แหะ พี่จะยกให้หนู หนูขอไม่เอาได้ป่าว เพราะกลัวเหงา เอาแบบเดิมดีกว่าคะ ใครใคร่เขียนเขียน เนอะๆ Very Happy

วันนี้น้ำตาหยดแหมะ เช็ดๆปาดๆ ด้วยความปากไม่ดีของเราเอง ทำร้ายคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ไปเดินสายขอโทษเค้ามาหมดแล้วหล่ะ คนเราทำผิดก็ต้องกล้าขอโทษอ่ะนะ แมนๆ เค้าก็คงยกโทษให้หล่ะมั้ง ต่อไปพยายามระวังปากระวังคำไว้ให้ดีๆ ถ้าอารมณ์ขึ้นๆอยู่ อย่าได้พูดอะไรดีที่สุด โอเค๊ ขอโทษค่า ผิดไปแล้ว ไม่ได้ตั้งใจหมายความว่าอย่างนั้น

อ่ะ ผ่านไปๆ มาเข้าเรื่องงานบ้าง เมื่อเช้าได้รับจองเข้ามาหลายห้อง ส่วนมากจะมากันเป็นครอบครัว เดี๋ยวต้องจัดการส่งเรื่องไปธนาคาร อืมม เมื่อวานไม่ได้ทำกล่องเลย มัวแต่ยุ่ง กว่าอะไรๆจะเสร็จก็เหนื่อย วันนี้เคลียร์งานตรงนี้เสร็จก็จะไปทำแล้วหล่ะ

ที่รักอยากมีบ้านเป็นของตัวเองเผื่อลูกมาอยู่ด้วย อยากบวช อยากไปทำงานเมืองนอกเพื่อเก็บเงินมาสร้างบ้าน อยากทำงานมูลนิธิ อยากอะไรอีกบลาๆๆๆ เราได้แต่มองดู อยากมีบ้านเหรอ ต้องมีเงินสร้างอย่างน้อยห้าแสน ตอนนี้เรามีอยู่แสนเดียว อยากบวชเหรอ อืมม เราก็ไม่กล้าห้ามหรอก อยากไปทำงานเมืองนอก ก็ อืมมก็คงเป็นโอกาสที่ดีเพราะเธอมีความสามารถหลายอย่าง อยากทำงานมูลนิธิ อืมม ก็เอาสิ ชอบแบบไหน อยากทำอะไร ก็ทำเถอะ เธอเคยมีชีวิตที่สุขสบาย เงินใช้จ่ายสบายมือ บ้านหลังโต รถคันใหญ่ แต่เธอไม่มีความสุข ไม่มีอิสระ เหมือนนกน้อยในกรงทอง เธอตัดสินใจหนีออกมาจากกรงทอง ละทิ้งเงินทอง ละทิ้งครอบครัวที่คนอื่นมองว่าสมบูรณ์แบบ ออกมาพบคนล่านกที่ใช้ความรักความอบอุ่นเป็นเหยื่อล่อให้เธอติดกับ ชีวิตเธอจมลงสู่สิ่งเลวร้ายกว่าเดิม กว่าเธอจะหลุดจากคนล่านกออกมาได้ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด เธอดิ้นรน หัดบินด้วยปีกของเธอเองอยู่นาน จนโชคส่งเธอให้มาเจอที่นี่ เธอได้ทำในสิ่งที่เธอต้องการ เธอได้สวดมนต์ไหว้พระ ได้ไปปฏิบัติธรรม ได้ใช้ความสามารถของเธอทำประโยชน์ให้กับที่นี่

เธอเคยรักเรามาก ตอนนี้เธอบอกว่าความรักก็ยังคงรักอยู่นะ แต่เมื่อเธอได้เดินทางเข้าสู่สายธรรมะ เธอได้มองทุกอย่างว่าเป็นสิ่งที่ ...มันก็เท่านั้นแหละ...เธอเย็น...ในขณะที่บางทีเราก็อยากให้ร้อนบ้าง...เธอมีความสุขในแบบของเธอ...ในขณะที่เราไม่สามารถมีความสุขในแบบของเธอได้... บางทีเราอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม...แต่ความรู้สึกไกลเหลือเกิน...และมันเป็นสิ่งที่เราเองต้องปรับตัวและรับมันให้ได้...ไม่รู้สิ...ก็เธอมีความสุขแบบนั้นแล้ว...เธอก้าวไปไกลมากแล้ว...เหลือแต่เราที่ยังหลงอยู่กับสิ่งที่เธอคิดว่า...มันก็เท่านั้นแหละ...มีทางเลือกให้เราสองอย่างคือ...ก้าวตามเธอให้ทัน...หรือ...ไม่เดินไปกับเธอ...ทางเลือกที่สอง ทำให้เราแอบร้องไห้อยู่คนเดียว ก็เราไม่อยากเดินกับคนอื่นนี่ เราไม่ได้อยากมีใครคนอื่นซะหน่อย...ณ ตอนนี้ก็อยู่กันแบบเพื่อนมากๆ เพื่อนที่สนิทกันมาก เอาเถอะ ทำตอนนี้ให้ดีก็พอ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป

ขึ้นไปข้างบน Go down
Share this post on: Excite BookmarksDiggRedditDel.icio.usGoogleLiveSlashdotNetscapeTechnoratiStumbleUponNewsvineFurlYahooSmarking

ไม่เอาหรอกค่า กลัวเหงา :: Comments

คิดมากไปก็เท่านั้นค่ะ
พี่เชื่อว่า ปัจจุบัน กำหนด อนาคตได้
ถ้าอยากให้อนาคตความรักเราเป็นยังไง ก็ทำวันนี้ให้ไปในทางนั้น
อีกอย่าง ทั้งหมดก์คือ อนาคต อยู่กับปัจจุบันจะดีกว่านะคะ
อืมมม หนูก็ว่างั้นหล่ะคะพี่ ทำวันนี้แหละให้ดีๆ ตอนนี้งานจี้หลังมาติดๆ เจ๊โน่นก็ทวงให้ส่งบิลทั้งหลายให้บริษัททำบัญชี น้องคนสวย(มั้ง) Razz ก็ทวงให้ไปลงรายละเอียดโรงแรมเราในเว็บเค้าไวๆ ป้าคนนั้นก็อยู่ในหัวว่าให้รีบทำกล่องหน่อยนะลูก เหอๆๆ ไปก่อนนะค่ะ โยว่ๆ ไปหาเพลงฟังก่อนค่อยทำงาน แหะ
avatar
เป็นกำลังใจให้นะคะ ก็...ไม่รู้จะพูดอะไร ตัวเองยังจะไม่รอดเหมือนกัน
 

ไม่เอาหรอกค่า กลัวเหงา

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 

หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
กระดานสนทนาปิงฟ้าวิลันดา :: นิยาย :: คนอ่าน(เขียน)-
ไปที่: